NETFLIX ÖZEL KOMEDİSİ
Evet.
Bunu siz yaptınız.
Pekala.
Çok güzel.
Hepimiz kendi hayatlarımızı yaşıyoruz.
Sana da bir tane.
Olay şu. Başlamadan, size bir şey söyleyeyim.
Geçenlerde bir Biggie Smalls şarkısı dinliyordum.
Evet, sanırım...
Yeni bir şarkı değildi sanırım.
Ve...
O adama ne oldu ya? Çok tembelleşti.
Şarkının adı "Juicy" idi.
Hatırlıyor musunuz? Güzel şarkıdır.
Bu da 90'ların hip-hop şarkıları gibi başlıyor.
Başlangıçta bir ithaf ile başlıyor.
Hemen rap yapmaya başlamıyor.
Ritim geliyor, Biggie Smalls rap yapmaya başlamadan önce de
"Bu şarkı, benden hiçbir şey olmayacağını söyleyen
tüm öğretmenlere gelsin." diyor.
Tamam.
Biggie Smalls, hangi okul bölgesinde okula gitmiş?
Çünkü söyleyen kişi, korkunç bir öğretmen.
Bir saniyeliğine ikili olumsuzluğu unutalım
ve genel mesajı alalım.
Bundan daha kötü bir şey düşünemiyorum,
bir öğretmenin gidip...
Bir Katolik okulu dışında tabii.
Bir öğretmenin, çocuğun yanına gidip
şunu demesinden daha kötüsünü düşünemiyorum, "Merhaba, nasılsın?
Ne kadar sevimlisin.
Peki biliyor muydun...
senden hiçbir şey olmaz.
Pekala, anaokulunun keyfini çıkar. Hayat boş zaten."
Bu, kötü bir öğretmen, çok kötü bir öğretmen.
İşte sorun da bu.
Ona bunu söyleyen tek öğretmen o değilmiş.
Evet.
Eğer bunu söyleyen tek öğretmen o olsaydı, Biggie Smalls şöyle demezdi:
"Benden hiçbir şey olmayacağını söyleyen tüm öğretmenlere."
"Benden hiçbir şey olmayacağını söyleyen öğretmene." derdi.
Veya "Bayan Johnson'a o kahrolası kaltağa. Bana yaptıklarını duyana dek bekleyin."
Tüm demiş... Bu demektir ki yalnızca iki öğretmen de değilmiş.
İki olsaydı, "Her ikisine de" derdi.
"Tüm" demiş. "Benden hiçbir şey olmayacağını söyleyen tüm..."
Yani, Biggie Smalls'ın yanına gidip şunu söyleyen...
en az üç öğretmen varmış.
"Affedersiniz.
Affedersiniz, Bay Smalls.
Öğretmenler odasında konuşuyorduk da.
Hayatta hiçbir şey olamayacağını bilmeni istedik."
Evet, kaba.
Bu muhtemelen onu epey üzmüştür.
Muhtemelen "Neden?" demiştir.
Onlar da muhtemelen "Notların berbat.
Sadece şiirde iyisin. Onunla ne yapacaksın ki?" demişlerdir.
Biggie Smalls onları dinlememiş.
Onlara aldırmamış. Bunun üstesinden gelebilmiş
ve muhtemelen tüm zamanların en büyük rapçilerinden biri olmuş.
Evet, burada değil, merak etmeyin.
Bununla birlikte...
bu performans,
bana her zaman
odaklanmamı söyleyen Washington Yahudi Akademisi...
rehberlik öğretmenlerine ithaf edilmiştir.
Evet, ben de onlara aldırış etmedim.
Bu yüzden Ari bir avukat olmadı.
Zekiydim. Küçükken gerçekten zekiydim.
Gerçekten öyleydim.
Sonra ot içmeye başladım, 15 sene boyunca günde birkaç kez ve...
Şimdi de bu şakanın sonunu yazmayı unuttum.
Arkadaşım bana şey anlatmıştı... Kız arkadaşıyla ayrılmış.
Bir hafta sonra kıza mesaj attığını söyledi.
Mesajla ona uçuk testi yaptırması gerektiğini söylemiş.
Evet, ben de dedim ki "Dostum,
telefon etmeliydin."
Mesajlaşma toplumunda yaşadığımızı biliyorum,
ama bazı anlar vardır ki bir ses duyman gerekir.
Anlıyor musunuz? Bazı şeyler mesajda yazılmaz.
"Bu cesedi teşhis etmeye gel." diye bir mesaj olmaz.
"Yeni telefon, kimsiniz?
Kişilerim arasında yoksunuz." dersiniz.
Anlıyor musunuz?
Mesaj atmayacağımız bazı anlar vardır.
Cinsel yolla bulaşan hastalık araması, onlardan biridir.
Anlıyorum, bunu konuşmak çok zor.
Anlıyorum, aynı durumdaydım, o telefon konuşmasını yaptım.
Evet, zor.
Buna mecbursun. Baş vampire ulaşıncaya kadar
eski sevgilileri aramaya devam etmelisiniz.
Ve sonra...
Sonra aramayı bırakabilirsiniz.
Umarım o telefon görüşmesini asla yapmak zorunda kalmazsınız. Gerçekten.
Ama yaparsanız da önerim şu.
Bundan eğlenceli bir oyun çıkarın.
Evet, kendinizi eğlendirin, çünkü onlar eğlenmeyecekler.
Böylece, birileri bundan biraz keyif alabilir.
Bir hatunu aradım. O şöyle dedi:
"Ari, nasıl gidiyor? İki haftadır konuşmamıştık.
Nasılsın? Sesini duyduğuma sevindim." Ben de "O kadar heyecanlanma." dedim.
"İyi ve kötü haberlerim var." dedim.
"Eğlenceliymiş. Tamam." dedi.
"İyi haber ne?" diye sordu. Ben de "Şey,
iyi haber
şu ki
klamidya,
insanların en kolay kaptığı, en kolay tedavi edilen...
hastalıklardan biri."
O da "Evet, sanırım bu, iyi haber.
Peki... Peki kötü haber ne?" dedi.
"Gerçekten de kötü haberin ne olduğunu bilmiyor musun?
Düşünsene, bulacaksın.
Hayır, yani, ben doktorumla konuştum. Sana da bulaşmıştır, başka yol yok.
Tedavi ol, testi boş ver. Eminim sende de var." dedim.
Aranızda daha önce klamidya olan var mı? Alkışlayın.
Bir adam.
Birkaçınız. Elbette, Teksas. Bekleyin, sadece bir kişi mi?
Elimi iki kez kaldırdım.
Tamam, sen iki kez oldun.
"Elimi iki kez kaldırdım."
O halde, sen bir uzmansın dostum. Yeni uzman sensin.
Tedavi edilebilir, değil mi?
- Evet. - Evet, geçiyor.
Geçtiği belli.
- Popodan iğneyle. - Popodan iğneyle.
Bana hap vermişlerdi. Sende hâlâ klamidya olabilir, bilemiyorum.
Ama bana hap vermişlerdi. Evet, kesin farklı yollar vardır.
Sen iyisin.
Sonra sonsuza dek geçer.
Ya da klamidyalı başka biriyle sevişmezsen, o zaman tekrar olursun.
- Onlara geri mi bulaştırdın? - Aynı kişiydi.
- Ona bulaştırdın, sana geri mi bulaştırdı? - Evet.
Vay canına, tam bir aile. Evlenmelisiniz.
Ne hoş, ne romantik bir hikaye bu.
Antibiyotiklerle iyileşiyor. Bazen hap verirler.
Hapsa, iki veya dört günlük
ya da maksimum 10 günlük hapla sonsuza dek geçiyor.
Bu, cinsel yolla bulaşan hastalıkların "Sadece uyarıyorum" kısmı.
Doktordan klamidya olduğunu öğrenen her hasta,
"Memur bey, bir daha hız yapmayacağım. Özür dilerim." der.
Çok daha kötüsü de olabilirdi.
Bu arada, buradaki siyahlar, bilin diye söylüyorum,
"Sadece uyarıyorum." dediğimde, bu bir beyaz terimi.
Bu...
polis arabanızı kenara çektirdiğinde arada bir yaşanan bir şeydir
ve size ceza kesmek ya da ateş etmek yerine "Defol buradan." derler.
Bu harika. Beyaz ayrıcalığı, millet, harika bir şey.
En kötü ihtimalle, 10 gün hap, sonra geçer. Üstesinden gelebilirsiniz.
Bununla baş edebilirsiniz.
10 gün hap. Reçetenizi kaybettiğinizi söylerseniz
iki kere alıp, kalanını hatunun içkisine atarsınız. Konuşmaya gerek kalmaz.
İşte insanoğlu için anlamı bu.
"10 gün hap, sonra geçer." sözünün insanoğlu için anlamı şu.
Yani...
dünyadaki klamidyalı herkes
10 günlüğüne
sevişmeyi bırakabilse...
klamidya kalmazdı.
Ama insanlar şöyle derler, "O koşulları kabul etmiyoruz.
Çok zor.
Sekiz gün verip riski göze alırız. Yapabileceğimizin en iyisi bu."
Son üç ayda bir kez seks yaptığında bir şey kaptığını düşünürsün,
bir kez kaşınırsın ve dersin ki:
"Evet, var olan her şey bende var.
O kaşıntı da ne?
Her şey bulaşmadıysa, o kaşıntı ne? Sikim düşecek."
Berbat. Kendine teşhis koyma, bunu yaptınız mı?
"Bu ya da şu." dersiniz. Bu arada, erkek arkadaşlarınıza asla sormayın.
Erkek arkadaşlardan bu konuda yardım istemeyin
"Bende şey var..." demiştim. "AIDS, kesin AIDS olmuşsun." dediler.
"Sana belirtileri söylemedim." "Seni görüyorum AIDS'li.
Kesin sende AIDS var."
Bir kez... Bir kez uçuk kaptığımı sanmıştım.
Bende olduğuna emindim. 10 yıl önce falandı, emindim.
Bu... Tamam, penisimde bir kesik olduğu ortaya çıktı.
Nasıl olduğunu sonra anlatırım ama...
Ama size şunu söyleyeyim, "Peniste kesik" kelimeleriyle Google'da
fotoğraf ararsanız bir sürü uçuk fotoğrafı çıkar.
O yüzden, bende olduğuna emindim.
O hatunu aramam gerekti ve "Selam,
kötü haberlerim var.
Evet, en kötüsü oldu." dedim.
Ve bu konudan mutlu değildi.
Test için doktora gittim ve doktor dedi ki
"Hayır, sende... Sende uçuk yok."
"Emin misiniz?" dedim.
O da "Testte üçte iki mi yapmak istiyorsun?" dedi.
Ben de "Evet, tekrar yap dostum." dedim.
"Sende uçuk yok." dedi. "Bu ne peki?" dedim.
O da "Penis zarında bir yırtık var." dedi.
Daha kötü geliyor, değil mi?
"O ne? Penis zarında yırtık ne?" oldum.
"Bu, senin aletini kestiğin anlamına geliyor." dedi.
"Ben nasıl keseyim?" dedim.
"Bilemiyorum, benim aletim değil. Bu iş böyle yürümüyor.
Ben falcı değilim, sadece teşhis koyuyorum.
Kırık bir bacağın olsaydı, basketboldan mı demezdim.
Sana sadece kırık olduğunu söylerdim büyücü değilim. Bir fikrim yok.
Bunun nasıl yürüdüğünü bilmiyorsun.
Normalden daha sert mi mastürbasyon yaptın? Bilmem.
"Her zamanki gibi." dedim. "Bunu düşün." dedi.
"Tamam." dedim. "Otur ve düşün.
10 dakika sonra geleceğim." dedi.
Diğer hastalara bakıp geldi ve dedi ki
"Ne olduğunu buldun mu?" "Sanırım buldum dostum." dedim.
Sanırım bulmuştum. Ondan yaklaşık bir ay önceydi.
Evet, kesiği fark ettiğim zamandı.
Ben...
anal seks yapmıştım.
Ben beceriyordum.
Birine vermemiştim. "Kendimden nefret ediyorum,
neden hep bu tuzaklara düşüyorum. Kes, cezalandır." dedim.
Ben hizmet ediyordum ve...
"Bu olabilir mi?" dedim.
"Evet, kesinlikle olabilir." dedi.
"Pekala." dedim.
"Kayganlaştırıcı kullandın mı?" dedi.
Dedim ki, "Hayır, kullanmadım.
Kullanmalı mıydım?"
"Evet, kesinlikle, anal sekste kayganlaştırıcı kullanmalıydın." dedi.
"Bu tıbbi bir şey mi?" dedim.
"Hayır, ben bir erkek olarak söylüyorum.
Aletini öylece birinin göt deliğine sokamazsın, sen kahrolası hayvan.
Senin neyin var? Bunu tıp fakültesinden önce biliyordum.
Tanrı aşkına, dostum."
Ben de "Pekala." dedim.
Böylece, bana antiseptik bir krem ve Neosporin verdi.
"Oraya sür." dedi. "Tamam." dedim.
"Bu kayganlaştırmak için değil." diye ekledi. "Biliyorum." dedim.
Bilmiyordum aslında. Öyle olduğunu düşünmüştüm. Gerçekten öyle sandım.
Gerçekten. Biliyormuş gibi yaptım ama bilmiyordum.
Bana kayganlaştırıcı verdiğini düşünmüştüm.
Harika bir doktor sanmıştım.
Sandım ki, "Bir dahaki sefere,
bunu dene." dedi.
Eve gittim ve çok mutluydum. Uçuk yoktu.
Hayatımda ilk kez uçuk olmamamı önemsememezlik etmedim.
Diğer seferlerde, bunu hiç düşünmedim. Önemsememiştim.
Ya da dörtte üçümüz önemsemez.
Diğer dörtte bir ise "Uçuk olmadığım zamanı hatırlıyorum.
Umarım hâlâ değilimdir." der.
Çok mutluydum. Gittiğim her yere pembe gözlüklerle bakıyordum.
Başıma gelen kötü şeylerin önemi yoktu
çünkü uçuk olmamıştım.
İlk hafta sonunda, cumartesi gecesi açılışında Star Wars Episode 1'e gittim.
"Star Wars'a iki bilet." dedim.
Ve onlar da "Kafayı mı yedin sen?
Biletler dört ay önce tükendi." dediler.
Adam "Kusura bakmayın." dedi. "Lafı bile olmaz. Ben de uçuk yok.
Uçuksuz halimle The Notebook filmini izlerim." dedim.
Sonra o hatunu tekrar aramam gerektiğini fark ettim.
Kendinde uçuk olduğunu düşünen ama olmayan biri var, onu aramalıydım.
Onu aradığımda, telefonu "Ne istiyorsun?" diyerek açtı.
Bilirsiniz, son konuşmamıza hâlâ kızgındı.
İstediği gibi gitmemişti.
"İyi haberlerim var." dedim.
"Ne?" dedi. "Sende uçuk yok." dedim.
"Gerçekten mi?" dedi.
"Bilemiyorum, olabilir de.
Başka kiminle seviştiğini bilmiyorum ama bende olmadığına eminim." dedim.
"Neymiş o?" dedi. "Sadece aletimde bir kesik varmış." dedim.
Ve dostum, buna güldük.
"Buna inanamıyorum." dedim. "Nasıl kestin?" dedi.
"Merak etme. Önemsiz bir şey." dedim.
Sanırım doktorun açıkladığı şekilde olan şuydu:
Hiç şarap şişesinden mantarını çıkardınız mı?
Eğer düzgünce çıkarmazsanız
ama çok az bir açıyla çıkarırsanız
bazen mantar kırılabilir.
Pekala, ayrıntılara girmek istemiyorum ama...
İşte... Tüm bu şeyde anladığım tek şey
Neosporin'in anal seks için kullanılacak en kötü kayganlaştırıcı olacağıydı.
Bundan çıkardığım tek şey bu, çünkü yaparken iyi hissettirecek.
Ama sorun şu ki, yaptığında
göt deliğin...
büzüşüyor.
Hiç delik kalmayana dek iyileşir.
Götsüz kalırsınız.
Bilim nasıldır bilirsiniz, değil mi?
Bilimin nasıl çalıştığını anlıyorsanız, olacak olan budur.
Şunu arayacaksınız,
"Neosporin göt deliğinizi yok edecek mi?" diye.
Bana güvenin, bunu aramanıza gerek yok.
Bu sene birkaç ülkeye gittim, aslında. Geçen sene de Amsterdam'a gittim.
Oraya gittiniz mi?
Ot içtiniz mi? Oradayken ot içtiniz mi?
Başka ne yapılır ki, müzeye mi gideceksiniz?
İntihar edin. Bunu yapmak için neden yok.
Van Gogh'un eserlerini internette görebilirsiniz.
Bunun için Amsterdam'a gitmeye gerek yok.
Orada yasal esrar var. Tamamen yasal, evet.
Evet, harika. Kahve dükkanlarında, değil mi? Onlara kahve dükkanı diyorlar.
Kahve mi veriyorlar?
Hayır, kahve vermiyorlar. Bu çok tuhaf bir şey.
Neden kahve dükkanı dendiğini bilmiyorum.
Amsterdam'da nereden kahve alınır bilmiyorum.
Amsterdam'da kahve yasal olmayabilir.
Belki de sahte L.A. tarzı doktorlara gitmeniz gerekir
ve "Doktor, sabah uyanmakta sorun yaşıyorum.
Etiyopya harmanı kahve verebilir misiniz?"
Ot hakkında ne düşündünüz?
- Evet. - Evet ya.
Hayır, doğrusu eh işteydi. Evet.
Kahrolası Teksas Odessa otuna alışmışsınız. Sorun da bu.
O şey Meksika'dan getiriliyor.
Ot, kiloyla satılmaz.
Kötü ot olduğunu anlarsınız. "Kaç kilo istersin?"
"Kilo mu? Sen neden bahsediyorsun?
Üç buçuk gramlık, dostum."
İyiydi, ama en iyisi değildi. B artı, A eksi ot gibiydi.
Evet ve ben her yerde ot içtim, millet. Dünyanın her yerinde ot içtim.
Evet, öyle yaptım.
Özgür bir Amerikalı olduğumu kanıtladım.
Evet.
En kötü ot kimde biliyor musunuz? Dünyadaki en kötü ot?
Avustralya'da.
Açık ara en kötüsü. Diyorum ya, her yerde içtim.
Şangay sokaklarında ot içtim
ki orada ölümle cezalandırılır.
Otumu sararken arkadaşım dedi ki, "Seni öldürürler.
Delirdin mi sen?"
Ben de "Şu anda her şeyden fazla buna ihtiyacım var. Çok gerginim.
Tanrım, bunu ilaca çevirdin.
Az önce yaptığın çılgıncaydı." dedim.
Avustralya'daydım, içki içiyordum, iki ya da üç bira içmiştim,
biri "Sana bira ısmarlayabilir miyim? dedi. "Sarhoş oluyorum." dedim.
"Seni hatun kılıklı.
Alkol içemiyorsun. Hatun kılıklı." dediler.
Bunu söyleyip duruyorlardı ve "Şu an dandik otlarınızdan birini yak.
Bu ülkenin tamamını masanın altında tüttüreceğim.
Avustralya'daki her vatandaşa patlatacağım
ve hepinizi gömeceğim." dedim.
Evet, Amsterdam otu iyiydi fakat en iyisi değildi.
Arkadaşlarım "Doğru yerde denememişsin." dediler.
"Her yerde denedim.
Çok kapsamlı bir araştırma yaptım." dedim.
Bunu şöyle kanıtladım. Her kahve dükkanına gittim.
Kasıla kasıla öne yürüyüp
"Hey, ya en güçlü otunuzu verin
yoksa Amerika yine kazanır." dedim.
Kovboy şapkası, müttefik bayraklı pantolon askısı
ve Mickey Mouse'lu kemer tokası takmıştım.
Benden nefret ettiler. Kanıtlamak istediler, anladınız mı?
Bir adam en alt çekmeceye eğildi.
İki adam anahtarı aynı anda çevirmek zorundaydı.
Çekmece açıldı ve kuru buz çıktı.
Adam esrarı gösterdi
ve "Bunu iç. Hitler'in serisinin sonuncusu.
O seni öldürmediyse, bu öldürür." dedi.
İçtim ve ne düşündüğümü sordu. Ben de "İdare eder." dedim.
Esrarın en kötü yan etkisinin ne olduğunu duymak ister misiniz?
Madde bağımlılığına karşı koyma eğitimlerinde anlatmazlar.
Hep yalan söylerler.
Tüm sosyal yardım programları, çocukları ikna etmeye çalışırken yalan söyler
ama çocuklar olayın aslını görüp sonra da mesajı dinlemezler.
Şöyle derler, "Ot içersen,
sonun büyükannenin bodrumunda yaşamak olacak."
Ben hep "Bu, müthiş bir şey." derim.
Yaşlı büyükannenize bakmanız,
hayatınızı yaşamanın harika, hayırsever bir yolu.
Benden çok daha iyi birisiniz.
Bu esrarın yan etkisi değil. Kesinlikle değil.
Hayır, esrarın en kötü yan etkisi şu.
Daha önce dokuz kez izlediğinizi fark etmeden önce
Law and Order'ın 44 dakikalık bölümünü izlediğiniz zamandır.
Bu şey başınıza gelebilir ve kaç kez o kadar zaman harcadığınızı
fark ettiğinizde iyi hissetmezsiniz.
İzlerken kafanız güzelse, ihanetten daha fazlası olur
çünkü içine girersiniz.
Hep kafam güzelken izliyorum, diyorum ki, "Bu kahrolası hakim.
Kanıtları geçerli saymadı.
Şimdi o adi herifi asla yakalayamayacaklar.
Karısı ile sahilde Mai Tais yudumlarken
adalet sistemine gülecek.
Siktir, karısı onu dolandırıyor. Lanet olsun, bunu hatırlıyorum."
Amsterdam'da Anne Frank'in Evi'ne gittiniz mi?
- Evet. - Ben de gittim. Yerini bilmiyordum.
Evet.
Yani, bana sorsanız bilirdim, ama gerçekten bilmiyordum.
Avrupa'da olduğunu biliyordum.
Arkadaşımla, Heineken fabrikasına gidiyorduk.
Heineken, Amsterdam'dadır.
Oraya giderken yanından geçtik
ve ben "Hassiktir, Anne Frank'in Evi." dedim.
Bulmak aşırı kolaydı.
Almanların bulması neden o kadar sürdü bilemiyorum...
işte oradaydı.
Onlar... Bakmıyorlarmış.
Kesin bakmıyorlarmış.
Bu, sizi inandırdıkları iyi yağlanmış makine durumu değil.
Rıhtımın tam üzerindeydi. Yani, her neyse, ama...
Anne Frank'in bir süreliğine yaşadığı ev buydu.
Millet, konu daha da kötüye gidiyor, o yüzden...
Bu şakanın üzerine bana bilenecekseniz,
kötü bir yedi dakika geçirmek üzeresiniz.
Orayı görüp arkadaşıma "Sanırım buraya girmeliyim." dedim.
O da "Anne Frank'in Evi'ne mi?
Neden ki? Burası depresif bir yere benziyor." dedi.
"Kesinlikle, depresif olacak." dedim.
Anne Frank'in Evi'nde iyi geziler yapıldığını sanmıyorum.
Heineken fabrikası gibi değil. Heineken fabrikasının bir teknesi var.
Evet, depo boyunca Heineken nehrinde gidiyor.
Sürekli sizi neşelendiren Heineken Oompa Loompaları var.
Sonra öyle olmadıklarını öğreniyorsunuz,
onlar fetal alkol sendromlu çocuklarmış.
Evet.
"Annem bira içti." diye bağırıyorlardı.
Sen de "Elbette içmiştir, küçük adam. Elbette." diyorsun.
Ne, 32 yaşında mısın şimdi? Bu harika.
Bana o pençeyle çak bir ikilik, tamam.
Arkadaşım, "Neden Anne Frank'in Evi'ne gideceksin?" dedi.
"Ben Yahudiyim
ve Anne Frank'in Evi'ne girmeme opsiyonum yok sanırım." dedim.
O da "Ben Yahudi değilim ve seninle gelmek istemiyorum." dedi.
"Evet, doğru kararı veriyorsun." dedim.
Ayrıldık. O Heineken'e gitti, ben de Anne Frank'in Evi'ne gittim.
Önce, öğle yemeği yedik. Anne Frank'in Evi'nin yanında
gerçekten güzel tost yapan bir restoran var.
Evet.
Şaka değil, sadece...
Anne Frank'in Evi'ne gitmenize gerek yok
ama hemen yanındaki o yeri deneyin.
Anne Frank'in hemen orada. Müthişti.
Muhtemelen hayatımda yediğim en iyi tosttu.
İçinde beş çeşit peynir var.
Domates ezmesi. Gerçekten kendinize bir iyilik yapın.
O tost mekanını deneyin.
Sonra Anne Frank'in Evi'ne gittim. İki saatlik bir turdu.
Size her yeri gezdiriyorlar. Tüm katları ve odaları.
Ve arkadaşım haklıydı. Depresif bir yerdi.
Hiç eğlenceli bir deneyim değildi.
Öyle müzelere her gittiğimde, beni etkilemeyeceğini sanıyorum.
Sonra etkiliyor. Her zaman beni etkiler.
New York'ta evime döndüğümde,
Anne Frank'i düşünmeye devam ettim.
Anne Frank'in evini ve yaşama şeklini düşünmeye devam ettim
ve düşündükçe iyice fark ettim ki...
Size şunu söyleyebilirim ve bana bu konuda katılmayacaksınız.
Anne Frank o kadar da kötü yaşamamıştı.
Orada değildiniz. Ben oradaydım. Medyanın söylediklerine inanmayın.
O kadar da kötü değildi.
Şuradan biliyorum,
New York'taki ilk evim, bir daireydi.
Ve o dönemlerde bir kız gelmişti
"Bana evini gezdirsene." demişti. Bu, normal.
Ben de "Elbette. Tamam, şey...
Pekala.
Mutfak var.
Neredeyse bu odanın bir kısmı, ama...
Buzdolabı ve fırın orada, yani o duvara mutfak diyoruz.
Kanepe şurada.
Onu bir yatak olarak da görebilirsin, ama şimdi gündüz,
o yüzden bu saatte kanepe oluyor.
Banyo orada. Dişlerini fırçalamak istersen,
duşakabinin kapısını açmanı öneririm,
böyle tam genişlik elde edersin.
Aksi halde böyle fırçalamak zorunda kalacaksın.
Senin seçimin. Nasıl oynamak istersen.
Ve...
Evet. Bu kadar.
İşte tur." dedim.
Anne Frank turu iki saat sürmüştü.
Benden çok daha iyi yaşamış.
Ayrıca yan taraftaki tost mekanına ne demeli?
Yararı dokunmuş olmalı.
Soykırım sırasında. İyi hissettirecek bir yiyecek.
İyi hissettirecek yiyecek için soykırımdan daha iyi ne zaman olabilir?
Muhtemelen her gün oradaydı.
Her gece. Muhtemelen her gece.
Muhtemelen Anne Frank gündüz çıkamıyordu.
Muhtemelen şöyleydi:
"Bana bir tost verin.
Hadi, acele edin.
Yeterince kızarmış. Hadi."
"Paket mi olsun?" derler.
"Paket, her zaman!
Burada yiyemem. Acele edin!"
Anne Frank'in merdivenleri çıkışını, o tost torbasıyla,
hayal edebiliyorum.
Arkadaşları "Tost mu aldın?" derler.
O da "Yoksa siz de...
Siz de ister miydiniz? Söyleseydiniz keşke.
Size de alırdım.
Bunun yerine ne yediniz?
Duvar kağıdı yapıştırıcısı mı? Yine mi?
Dostum, inanamıyorum. Bir şey söylemeliydiniz.
Size de getirirdim."
Babamın bu şakadan nefret etmesi için sabırsızlanıyorum.
Bu sene bir sürü yere gittim. Geçen sene de Tayland'a gittim.
Geçen Nisan'da.
Bir sene önce Nisan'da Tayland'a gittim.
Eğlenceliydi. Hiç oraya gittiniz mi?
Birkaç kişi mi? Ucuzdur. Üçüncü dünya ülkesi.
Yani, o kadar ucuz ki.
Aklınızdan matematik hesabı yaptığınız bir ülkeye gittiniz mi?
Onların para birimlerinden dolara.
Yaptığım şey şuydu, Tayland'da bira alıyordum
ve dolar olarak ne kadar ettiğini anlamaya çalışıyordum.
Arkadaşım da "Bedava. Buradaki her şey bedava." diyordu.
Onlara biraz turuncu para veriyorsunuz ve ayrılıncaya kadar beş hafta
bira veriyorlar.
Şerefinize bir heykel yapıyorlar.
Her şey çok... Ve pazarlık da yapabiliyorsunuz.
Tam çılgınlık. Neredeyse her şey için pazarlık yapabiliyorsunuz.
Gömlek almaya gittim,
beğendiğim bir gömlekti ve fiyatını sordum.
200 bahttı. Onların para birimi bu.
B-A-H-T.
Ama o bana 200 baht demedi.
Hesap makinesini çıkardı,
hesap makinesine 200 yazdı
ve sonra hesap makinesini bana verdi.
Aldım ve...
Şöyle oldum, "Niye bunu yapıyoruz ki?
Hesap makinelerinin nereye gittiğini göstermeye mi çalışıyorsun?
Pazarlık mı yapıyoruz?"
Ben de bir şeyler denedim. Bilemiyordum.
Şöyle yazdım, "Eksi 125...
eşittir..."
ve sonra hesap makinesini ona geri verdim.
Aldı ve "Artı 90." yazdı.
Bana geri verdi.
Ben de "Eksi 70." yazdım ve ona verdim.
Böyle ileri geri devam ediyoruz. Yaptığınız şey bu.
Bunu yaparsınız. Dayanamayacağınız bir sayıya ulaşıncaya kadar.
"Giderim. Buradan hemen yürür giderim.
150 bahttan bir baht fazlasını vereceğimi sanıyorsan,
aklını kaçırmış olmalısın!" dersiniz.
Sonra o "Peki. 150 baht." der. "Aynen öyle göt herif.
Ben enayi değilim."
Sonra da on dakikadır 31 sent için pazarlık yaptığınızı fark edersiniz.
Evet.
31 sent, ki o bununla dört gün boyunca ailesinin karnını doyurabilir.
Ama siz "Benim sorunum değil. Gelişmiş ülkeler." dersiniz.
Bu biraz sert. Ben...
sanırım homofobiğim, millet.
Homofobik olmak istemiyorum ama sanırım öyleyim.
Eşcinsel arkadaşım beni homofobik olmakla suçluyor.
Eşcinsel Andrew deriz ona.
Sebebi bu değil. Bununla hiçbir ilgisi yok.
O, bu lakabı onayladı. Yurtta iki Andrew vardı.
Onları ayırmak zorundaydık.
Eşcinsel Andrew ve Hetero Andrew oldu.
Ya da onları tanıyorsanız, ekipteyseniz, Gandrew ve Hetandrew.
Daha kötüsü neydi biliyor musunuz?
Yurtta, Wei isimli Çinli üç farklı herif vardı.
W-E-I. Onlara ne derdik, biliyor musunuz?
Wei Bir, Wei İki ve Wei Üç.
Wei Üç bundan nefret ediyordu.
Nefret ediyordu.
"Neden Wei Üç olmak zorundayım?" diyordu. "Kapa çeneni Wei Üç!"
Seni pislik. Hadi, Wei Bir. Bunu duymak zorunda kaldığın için üzgünüm."
Gandrew, Hetandrew ve bunlar...
üniversiteden üç yıl sonra oldu.
Hepimiz bardaydık. İçiyorduk.
Saat 11 oldu. Bardan çıktık.
"Şimdi ne yapmalıyız?" Gandrew dedi ki,
"Şimdi ne yapmalıyız biliyor musun?
Ben "Ne?" diye sorunca, "Bana gidelim.
Sevişebiliriz." dedi.
Dedim ki "Bekle, ne?
Az önce sevişmekten mi bahsettin?"
"Fark ettin mi?" dedi. Ben de "Evet, fark ettim.
Kesinlikle ama şunu söyleyeyim.
Fark etmemiş olsaydım, sonra kesin fark ederdim,
sen sikmeye çalıştığında."
"Asla denemekten vazgeçmeyeceğim." dedi. "Olur. Umurumda değil."
O noktada, beş yıldır bana asılıyordu.
Üniversite boyunca ve sonrasında bir süre. Aldırmıyordum.
Pohpohlayıcı bir şeydi ve ondan güçlüyüm, kimin umurunda?
Faydası var, hiç tehlikesi yok.
Ama çileden çıkıyordu. Kızgındı.
Beş sene boyunca birine asılıp bir yere varamamak sinir bozucu.
Ben asla... O durumda olduğumu düşünemiyorum.
Hiçbir yere varamıyorsun. Ve o gece kendini kaybetti.
Daha fazla dayanamadı.
"Ari." dedi. Direkt olarak,
"Beni neden sikmiyorsun?" dedi.
Evet, öyle apaçık şekilde. Tanrım.
Kadınlar hep böyle mi yaparlar? "Neden beni sikmiyorsun?"
Ben de "Çünkü eşcinsel değilim." dedim.
Size söyleyeyim, eğer bir eşcinsel size asılıyorsa
ve ona eşcinsel olmadığınızı söylerseniz, bu öyle biri için yeterli bir cevap olmaz.
Bunun, tartışmaya son vereceğini sanırsınız. Sonlandırmaz.
Sadece çok az değiştirir.
"Nereden biliyorsun?" dedi.
Sanki hemen orada beni kurnazlıkla yenecek.
Mantığıyla göt deliğimin içine girecek.
Dedim ki "Bu gerçekten bir soru mu? Nereden bileyim?
Eşcinsel olmadığımı nasıl bileyim? Bilmiyorum dostum.
Sanırım hep şüpheleniyordum.
Cevap bu mu?
Hatırlıyorum da 13 yaşında falanken,
bir filmde aşk sahnesi gördüğümü hatırlıyorum.
Sahne boyunca kadına baktığımı hatırlıyorum.
Ve tam orada 'Kahretsin, belki.' dedim.
Daha sonra Sports Illustrated mayo sayısının evime geldiğini hatırladım.
Başka kimse almadan odama götürmüştüm.
Ve mastürbasyon yapmıştım.
Gelene kadar.
Bu benim ikinci ipucumdu.
Bir süre sonra yavaş yavaş kabullendim. Kim olduğumu anladım.
Bunu hayatımdaki herkese söyledim. Anneme, babama söyledim.
Onlarla oturdum ve 'Millet, ben...
Ben heteroseksüelim.' dedim.
Doğrusu, herkes bunu sakin karşıladı.
Sen ise işimi zorlaştıran tek kişisin.
Diğer herkes benim böyle doğduğumu biliyor. Bu bir seçim veya karar değil.
Senin dışında herkes olduğum kişiye çok saygılı oldu."
Sonra, "Tamam, doğru söylüyorsun. Haklısın. Benim hatam." dedi.
Denemeye devam edecekti.
"Buna ne dersin?" dedi.
"Hadi bana gidelim..."
"Andrew, hadi ama." "Hayır, beni dinle. Bekle, tamam mı?"
Sadece bana gideceğiz ve senin aletini emeceğim."
Ben de "Hayır." dedim.
Ve dostum, bunu kabul edemiyordu.
"Emmeme hiç izin vermeyecek misin?
Dalga mı geçiyorsun? Emmeme izin vermeyecek misin?"
"Hayır." dedim ve o da "Neden?" dedi.
"Çünkü erkeklerden hoşlanmıyorum." dedim.
"Evet ama Ari, takıldığın bir sürü kadını gördüm.
Ve onların çoğundan da hoşlanmıyorsun."
"Peki, Gandrew. Pes." dedim.
Çok sarhoş oluyorum. Olur. Kesinlikle.
"Sevişebilir miyiz?" dedi, ben de "Hayır, sevişemeyiz." dedim.
"Homofobik olduğun için." dedi.
"Ne? Beni becermene izin vermediğim için homofobik miyim?" oldum.
"Hayır. Aletini emmeme izin vermediğin için homofobiksin." dedi.
"Lütfen açıkla." dedim.
"Tamam. Pekala." dedi.
Soruyu cevapladı. "Oral seks sever misin?"
"Evet, severim." dedim.
"Tüm kariyerim boyunca, hep oral seks taraftarı olmuşumdur."
Bernie Sanders ve Ron Paul gibiyimdir. İkisinin ortası.
Asla asıl konularda kararsız olmam.
Oral seks kanununa daima evet oyu verdim.
Evet. O da "Harika. Tamam. Ben de oral seks yapmaktan hoşlanırım." dedi
"Yani?" dedim.
"Yani, sen bir şey istiyorsun ve o şey de bende var." dedi.
"Anlamıyorum." dedim. "Diyelim ki bir Kit-Kat istedin.
Kit-Kat'in yok.
'Keşke bir Kit-Kat alabilseydim ama çok geç oldu ve açık market yok.'
Kit-Kat alacak hiçbir yer yok. Ne yapacağım?' diyorsun.
Eski dostun Gandrew çıkageliyor,
Kit-Katlarla dolu bir sırt çantası var
ve birini vermek istiyor.
'Al birini.' 'Hayır, istemiyorum.'
'Al birini. Vermeye bayılıyorum.
Bir Kit-Kat'ı dağıtmak bana biraz tuhaf bir doyum veriyor.'"
"Ne yaptığını biliyor musun?" dedi. "Ne?" "Bir Kit-Kat alıyorsun.
Muhtemelen iki tane alıyorsun.
Sinir bozucu olursun. Gelecek sefere,
'Bir Kit-Kat daha alabilir miyim?' dersin.
Derim ki, "'Zamanımız yok. Arkaya geç ve bir Kit-Kat al.
Farkın ne olduğunu görmüyorum.'"
"Neden biliyor musun? Çünkü lanet olası Kit-Kat için sosyal ayıp yoktur." dedi.
"Yani, emmene izin vermediğim için bir homofobiğim, öyle mi?" dedim.
"Evet, aynen öyle. Öylesin." dedi.
Ve ben de,
"Bunun hakkında düşünmeliyim dostum. Bilmiyorum.
Söylediklerin mantıklı geliyor.
Homofobik olmak istemiyorum. Lanet olası bir sosyal bilimler uzmanıyım.
Homofobik olamam ama sanırım öyleyim.
Sanırım öyleyim. Hiç bir adamın emmesine izin vermedim. Hiç adam becermedim."
Aklıma takılıyor. Bu 15 yıl önceydi
ve aklıma hâlâ takılıyor. Her birkaç ayda bir düşünürüm.
Her zaman değil ama eşcinsel evlilik konusu açıldığında.
Herkes fikir sunar. "Homofobiğim. Konuşamam. Evet ya." derim.
Bu konuşmanın bir parçası olamam.
Bu çok uzun süre beni rahatsız etti.
Yani, sikimi berbat yerlere soktum.
Berbat.
Ama bir adama asla.
Berbat demek istiyorum. Yani, daha önce bir kanepeyi becerdim.
Kimin kanepesiydi, biliyor musunuz? Muhtemelen en kötü kişinin.
Annemle babamınki.
Evet, salondaki mavi olan.
İkinci ve üçüncü koltuk minderleri arasına girdim.
Oraya girerdim ve sadece becerirdim... Sadece...
Minderi sımsıkı tutardım, böylece daha iyi hissederdim.
Bileğimi diğerinin üzerine koyardım...
Ve yapardım.
O mayo sayısından böyle kurtuldum.
Rachel Hunter'a bakardım ve ben...
15 yaşındayken o kanepeyi becermek ne kadar iyi hissettiriyordu.
Ne kadar... Kötü. Kötü hissettiriyordu.
Aletimi aşındırırdı.
Kanepe becermemelisiniz. Biliyor musunuz?
Onlar becermek için değildir. Üzerine oturmak içindir.
Belki de Snapple şişesi üzerinde olmalı.
Bir kanepe, 15 yaşındakilerin kendilerini keşfedebilmesi için yapılmadı.
Sadece üzerine oturmak için.
Aletimi neredeyse kanama noktasına gelene kadar sürterdi.
Evet.
Belki de aletim öyle kesilmişti.
Belki de oydu. Belki de asıl yara odur.
İyileşmesi iki hafta sürmüştü.
İyileşir iyileşmez ne yaptım biliyor musunuz?
Evet, oraya geri döndüm.
"Gittiğimi mi sanmıştın? Asla gitmeyeceğim. Benimsin.
Ayın kapağı."
Bir kanepeyi becerdim ama bir adamı becermedim.
"Belki de homofobiğimdir. Belki bu doğrudur." diyordum.
Daima erkeklerden hoşlanmadığımı düşündüm.
Ama belki de yanılıyorum.
Ve sonra, geçen nisan ayında,
Tayland'a o seyahate çıktım.
Bazılarınız önden gidiyor.
Henüz oraya gelmedim, millet.
Arkadaşlarım döndüğümde bana aynı soruyu sordular.
Kimse bana yemekleri, harika mutfağını sormadı.
Hiçbiri bana her dört bloktaki tapınakları sormadı.
Tek bir soruları vardı: "Ari, bir Ladyboy becerdin mi?"
Tek bilmek istedikleri buydu.
Ve yapacaktım millet. Harbiden yapıyordum.
Plan oydu.
Ladyboy ne, biliyor musunuz?
- Evet. - Tamam, bilmiyorsanız, bir transseksüel.
Ama ondan daha iyi. Yöresel. Hükmediyorlar.
En iyisinin de en iyisi gibiler.
Taylandlı Ladyboy, transseksüellerden oluşan '92 rüya takımı gibi.
Evet ve aynı '92 rüya takımı gibi,
sadece 12'den birinde AIDS var.
Magic hayranı mısınız? Sakin olun.
Yapacaktım. Gerçekten de yapacaktım. Bir Ladyboy becerecektim.
Çünkü hayır, erkeklerden hoşlanmıyorum.
Ama ateşli görünen kadınlardan etkileniyorum,
tuhaf bir detayları olan.
Bu tamamen farklı bir şey. Ve seksiler. Ateşliler, millet.
Seksiler. Arkadan, bilemezsiniz.
Arkadan, minyon bir kadın gibiler.
Boyları 1,60 falan...
Asyalı erkekler ama onlar ufaklar.
Siyah mini elbiseler giyiyorlar,
böylece popoları ve bacakları güzel görünüyor. Uzun ve düz Asyalı saçları var.
Yahudi kadın tipi.
Biliyor musunuz?
Arkalarından sokulup "Lanet olsun, ne kadar seksi. Kim acaba?" dersiniz
Önden bakarsınız, göğüslerine silikon taktırmışlar
ve aletlerini sanki endüstriyel sınıf penis koruyucuya koymuşlar.
En iyinin en iyisi.
Onlara Adem elmasının aşağısından bakıyorsunuz
ve "O kadar seksi ki." diyorsunuz.
Sonra yukarı bakıyorsunuz. "Merhaba bayım. Beyler.
Ne yapıyorsunuz beyler? Nasıl gidiyor kardeş? Ahbap?"
On numara olduklarını söyleyenler kesinlikle Ladyboy becermiştir.
Ve ben de istedim, millet.
Neden olmasın? Sadece nasıl hissettirdiğini görmek için,
homoseksüelliği denemek için daha iyi bir yer var mı?
İlk eşcinsel deneyiminizi
yapsam mı diye düşünürken yaşamak istemezsiniz.
İlk deneyimizi "O götü yırtacağım!" diye giren
yapılı bir herifle yaşamak istemezsiniz.
"Benden bu kadar. Bunu yapamam.
Yapamam. Özür dilerim. Yemek paranı öderim.
Aperatif de al. Özür dilerim. Bunu yapamam."
Küçük başlamalı ve yükselmelisiniz. Ladyboy'dan, anlarsınız ya.
Esrarın eşcinseli gibi.
Ve Tayland neden olmasın? Neden?
Çok fazla İngilizce konuşmuyorlar. Facebook'ta çok az varlar.
Daha iyi neresi olabilir?
Eğer yapabilseydim, bir Ladyboy becerebilseydim,
homofobik olmadığımı kendime ispat edebilirdim.
Biliyor musunuz? Konu kapanırdı. Gey Andrew'a ilgi duymuyordum.
Ladyboylar ise farklı. "Bunu yapacağım." dedim.
Yapabilirsem, dünyada yapmak istediğim her şeyi yapabilirim.
Ne yapmak istiyorum biliyor musunuz?
İçimi dökebilirim.
Beş tanesini yanıma Tay kickboks salonuna götürmek istedim.
Tüm gün için 15 dolar istiyorlar. 75 dolara da
beş tanesini alabiliyorsunuz. Vizon kürk alacaktım ve böyle yürüyecektim.
Önce aletimi ıslatmam gerekiyordu.
Onların masaj salonlarından birine girdim.
Etrafımı sarmaya başladılar.
"Bayanlar, arkadaşlar, her neyse, geri çekilin, bana biraz yer açın.
Nefes alayım. Bu benim ilk seferim. Müdavim değilim." dedim.
Hepsi uzaklaştı. Süper saygılılar.
İçeride 40 tane vardı.
İki tanesi aşırı seksiydi.
İki tanesi... Kimse bilemezdi.
Buradaki her adam onlara birden fazla içki alıp
onlarla olmaya çalışırdı. Çok seksilerdi.
Ve sonra, daha yaşlı olan üçüncü bir kişi vardı.
O daha çok adam gibiydi.
Bikinisinde gri göğüs kılları vardı. Rahatsız ediciydi.
"Penis koruyucuyu kenara koy. Kariyerin bitmiş." dedim.
Seksi olanlardan biri ona baktığımı gördü ve yanıma geldi.
Elimi tutup beni götürmeye başladı.
"Hassiktir, bunu yapıyorum. Yapıyorum. Oluyor." dedim.
Arka tarafa gittik, perdenin öbür tarafına. Kalbim atıyor.
Çok gergindim. Merdivenleri çıkmaya başladık.
İki merdiven çıktım ve tüm vücudum durdu.
Durdum.
Arkasına baktı, "Sorun ne?" dedi. Dedim ki:
"Ben homofobiğim.
Hay sikeyim. Kesin. Ben homofobiğim."
"Etkilenmedin mi?" dedi. "Süper etkilendim. Aşırı seksisin.
Ama ben yapamam." dedim. Sonra bana "Homofobi ne?" diye sordu.
Tayland'daki bir Ladyboy fahişeye homofobinin ne olduğunu
nasıl açıklarsınız ki?
Böylesine açık bir toplum. Dedim ki "Pekala,
deneyeceğim sanırım.
Bir homofobik şöyle bir şey, birine hamburger verdiğini
ve onu yediklerini düşün, yarısını bitirdiklerinde,
"Bilin diye söylüyorum, o bir vejetaryen burger." diyorsun.
Sonra ağızlarında olanları tükürmeye başladıklarını düşün.
Dillerini bir peçeteyle siliyorlar
ve belki de burgere vurmaya başlıyorlar çünkü ona çok kızmışlar
ve ona diyorlar ki 'Bunu birine anlatırsan, seni öldürürüm.'
Ve sonra kendilerini asarlar.
Bir vejetaryen burger yedikleri düşüncesiyle yaşayamazlar."
"Bu bir homofobiktir." dedim.
"Sen kesinlikle bir hamburger gibi görünüyorsun
ve bahse varım ki tadın ve kokun da aynen öyle
ama ta içimde, senin vejetaryen burger olduğunu biliyorum.
Bir şeyler, vejetaryen burger yememe izin vermiyor.
Ve bu da homofobi."
Evet.
Sonra o "Anlamadım. Oral seks sever misin?" diye sordu.
"Evet, oral seks severim. Neden herkes bana bunu soruyor?
Tabii ki oral seks severim."
Alnımda "oral seks sevmez" mi yazıyor? Bu soru da ne?
"Ben çok iyiyimdir onda." dedi.
"Evet, yani, profesyonel olduğun belli." dedim.
Dünya sıralamanız ne bilmiyorum ama profesyonelleşmek,
beceri seviyenizin bir ispatıdır.
Ben de çıktım.
Ve şimdi bununla uğraşıyorum.
Ben homofobiğim.
Arkadaşlarım, "Hayır, sırf Tayland'da bir Ladyboy fahişeyi becermemiş olman
seni homofobik yapmaz." diyorlar.
Ama katılmıyorum, bence yapar.
Mesela siz, Austin, Teksas, homofobik değilsiniz değil mi?
Austin, Teksas. Teksas'ın geri kalanının öyle olduğundan eminim.
Muhtemelen çoğunuz homofobik değilsiniz. Sen değilsin.
Sen değilsin. Bir Ladyboy becerir miydin?
Hayır mı? Sorun değil.
Sevgilin var. Peki.
Ama diyelim ki korkunç bir araba kazasında öldü.
Sen de kendini güzel bir Ladyboy kadınının kollarında avutmak istedin.
Bence muhtemelen herkesin cevabı bu. Muhtemelen.
Bir Ladyboy becermemek, homofobiklik değildir.
Ama hepinize bir soru sormak istiyorum.
Ve aslında, belirli üç kişiye soracağım.
Buradaki her erkeğin düşünmesi için
bir soru bu. Bir Ladyboy'u mu
becermeyi tercih edersiniz
yoksa,
bir koyunu mu?
Bunu düşünüyorsunuz!
İnsanı!
Cevap, insan!
Başka türden bir şeyler varsa, bizim türümüzü becerirsiniz!
Homofobik!
Biliyorum. Beni de yakaladı. Zor soru olduğunu bilmemin sebebi bu.
Biri bana sormuştu. "Koyun ne yapıyor? Yanımdan mı geçiyor?
Bana garip bir şekilde bakıyor mu?
Konuşan bir koyun değil, değil mi? Arkadaş mıyız?" demiştim.
Homofobik!
Herkese çok teşekkür ederim.
Şahanesiniz.
Burada sahne almak büyük mutluluktu.
İyi geceler herkese. Çok teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Nazik Ulcen Arican